Obiekt szerokofrontowy, zbudowany w roku 1874 przez Rafała Dźwierzyńskiego (pełnił przez kilka lat funkcję wójta), nabyty do skansenu od Zbigniewa Dźwierzyńskiego, złożony na terenie Muzeum w latach 1984 - 1985. Budynek zrębowy, związany na węgłach na rybi ogon z niewielkimi ostatkami. Zrąb w części mieszkalnej bielony. Konstrukcja dachowa krokwiowa z "bontami", wsparta na słupach, ryglowa z piętnarami, w znakomity sposób odciążający zrąb chałupy. Dach czterospadowy poszywany kiczkami w schodki, z "baranem" na kalenicy wzmocnionej dębowymi kozłami.


       Układ wnętrz dwutraktowy, z przelotową sienią i symetrycznym układem pomieszczeń. W części mieszkalnej od strony południowej duża izba tzw. "piekarnia" i "izdebka". Piekarnia wyposażona w piec na 6 bochenków chleba. Zwraca uwagę oryginalny kociołek przy "blasze" stale utrzymujący ciepłą wodę. Na ścianach obrazy świętych ku środkowi izby, po bokach podstawowe sprzęty gospodarskie. W ścianie działowej charakterystyczna dla markowskiego wyposażenia wnętrza szafka na sprzęty i odzież. W izdebce wyposażenie bogatsze, z oryginalną snycerką na "ślabanku" oraz kołyską z wyciętą datą 1866. Wnętrza izb nawiązują do początku lat 20-tych XX wieku.
       Przelotowa sień w dużej części zajęta przez obszerną podstawę komina, w której zamykana wnęka z półkami do przechowywania naczyń. Przy ścianach żarna i skrzynie - wianna, oraz do przechowywania zboża.


        Część gospodarczą stanowią dwie komory i stajnia wzdłuż ściany szczytowej. W tzw. "komorze dziewczęcej" urządzona wystawa stroju ludowego. W znacznej mierze było to odzianie typowe jedynie dla Markowej i sąsiednich wiosek (kożuchy z biało wyprawianej skóry, granatowe żupany, lniane koszule z haftem angielskim, a przede wszystkim zawicia z charakterystycznym wzorem, haftowanym przez wyspecjalizowane w tej czynności kobiety, pas skórzany z okrągłą, mosiężna sprzączka, atłasowe kikliki i bogato zdobione, aksamitne gorsety klapkowe).
       Druga komora służąca niegdyś do przechowywania sprzętów domowych i żywności zapełniona została sprzętem tkackim. Na środku stoi uruchomiony przez tkacza Pawła Cwynara warsztat. W trakcie zwiedzania przewodnik demonstruje pracę warsztatu i objaśnia metodę uprawy lnu i konopii, sposób obróbki i przygotowanie przędzy, przędzenie, przewijanie według ustalonych miar, przygotowanie warsztatu do pracy. W tym pomieszczeniu można się sporo dowiedzieć o tkaczach markowskich.